Μυθολογία · Επίπεδο Β2
Ο Θησέας και ο Πειρίθους στον Άδη
Η φιλία τους ξεκίνησε με μια κλοπή και τελείωσε σε δύο πέτρινες καρέκλες.
Ο Πειρίθους, βασιλιάς των Λαπιθών, άκουγε συνέχεια για τη δύναμη του Θησέα και θέλησε να τη δοκιμάσει. Έκλεψε λοιπόν τα κοπάδια του από τον Μαραθώνα, επίτηδες, για να τον κάνει να έρθει.
Ο Θησέας ήρθε. Οι δύο στάθηκαν αντικριστά, οπλισμένοι — και μετά, γράφει ο Πλούταρχος, κοιτάχτηκαν και δεν χτύπησαν. Ο Πειρίθους άπλωσε το χέρι και είπε ότι θα δεχτεί όποια τιμωρία ορίσει ο Θησέας για την κλοπή. Ο Θησέας του είπε να του γίνει φίλος.
Έμειναν αχώριστοι για χρόνια. Στον γάμο του Πειρίθου, όταν οι μεθυσμένοι Κένταυροι όρμησαν στις γυναίκες, ο Θησέας πολέμησε στο πλευρό του — η Κενταυρομαχία που σκάλισαν αργότερα στον Παρθενώνα.
Και οι δύο έμειναν κάποια στιγμή χήροι. Τότε έκαναν μια συμφωνία που κανένας φρόνιμος άνθρωπος δεν θα έκανε: ότι ο καθένας θα βοηθούσε τον άλλον να πάρει γυναίκα κόρη του Δία.
Ο Θησέας διάλεξε πρώτος. Πήγαν μαζί και άρπαξαν την Ελένη από τη Σπάρτη — ήταν παιδί ακόμα — και την άφησαν σε ασφαλές μέρος μέχρι να μεγαλώσει.
Μετά ήρθε η σειρά του Πειρίθου. Και εκείνος είπε το όνομα: την Περσεφόνη.
Ο Θησέας κατάλαβε πολύ καλά τι σήμαινε αυτό. Προσπάθησε να τον μεταπείσει. Αλλά είχε δώσει τον λόγο του και ο Πειρίθους δεν άλλαζε γνώμη — έτσι κατέβηκαν και οι δύο ζωντανοί στον Κάτω Κόσμο.
Ο Άδης τους δέχτηκε με τρόπο ήρεμο, σχεδόν φιλικό. Ήξερε ακριβώς γιατί ήρθαν. Τους κάλεσε να καθίσουν και να ξεκουραστούν πρώτα από το ταξίδι.
Κάθισαν. Και δεν μπόρεσαν να σηκωθούν ποτέ.
Ήταν ο θρόνος της Λήθης: η πέτρα κόλλησε στο σώμα τους και το μυαλό τους άδειασε. Ξέχασαν ποιοι ήταν, γιατί ήρθαν, ότι κάθονταν. Έμειναν εκεί χρόνια, ακίνητοι, δίπλα δίπλα.
Πολύ αργότερα πέρασε ο Ηρακλής, στον τελευταίο του άθλο, για τον Κέρβερο. Τους αναγνώρισε. Τράβηξε τον Θησέα με δύναμη και τον ξεκόλλησε — άφησε πάνω στην πέτρα ένα κομμάτι από τα πόδια του, και γι' αυτό, έλεγαν οι Αθηναίοι με χιούμορ, οι απόγονοί του έχουν λεπτούς μηρούς.
Μετά έπιασε τον Πειρίθου. Η γη σείστηκε, και ο Ηρακλής άφησε. Εκείνος είχε ζητήσει τη βασίλισσα· δεν του επιτρεπόταν να φύγει.
Ο Θησέας γύρισε στην Αθήνα και βρήκε την πόλη του σε άλλα χέρια. Πέθανε λίγο αργότερα εξόριστος στη Σκύρο, σπρωγμένος από έναν βράχο.
Οι αρχαίοι διάβαζαν εδώ κάτι για τη φιλία και τα όριά της. Ο Θησέας δεν κατέβηκε στον Άδη επειδή ήθελε κάτι· κατέβηκε επειδή ο φίλος του το ήθελε και επειδή είχε υποσχεθεί. Η πίστη στον λόγο του τον έσωσε από τον χαρακτηρισμό του ασεβούς και ταυτόχρονα τον οδήγησε εκεί.