Ο Άρης, η Αφροδίτη και το δίχτυ

Η Αφροδίτη ήταν παντρεμένη με τον Ήφαιστο — τον πιο άσχημο και τον πιο ικανό από τους Ολύμπιους. Και συναντούσε κρυφά τον Άρη.

Ο Ήλιος, που βλέπει τα πάντα από ψηλά, το είδε και το είπε στον Ήφαιστο.

Ο τεχνίτης δεν φώναξε και δεν πήγε να τους βρει. Κατέβηκε στο εργαστήριό του και δούλεψε στο αμόνι του σιωπηλός.

Έφτιαξε ένα δίχτυ από αλυσίδες τόσο λεπτές που δεν φαίνονταν — «σαν ιστός αράχνης», λέει ο Όμηρος, τόσο λεπτές που ούτε θεός δεν μπορούσε να τις δει. Το κρέμασε γύρω και πάνω από το κρεβάτι.

Μετά ανακοίνωσε ότι φεύγει ταξίδι στη Λήμνο.

Ο Άρης, που παρακολουθούσε, ήρθε αμέσως. Οι δύο ξάπλωσαν — και το δίχτυ έπεσε. Δεν μπορούσαν να κουνήσουν ούτε δάχτυλο.

Τότε γύρισε ο Ήφαιστος. Στάθηκε στην πόρτα και φώναξε δυνατά όλους τους θεούς να έρθουν να δουν.

Ήρθαν οι άντρες θεοί — ο Δίας, ο Ποσειδώνας, ο Ερμής, ο Απόλλων. Οι θεές, γράφει ο Όμηρος, έμειναν στα σπίτια τους από ντροπή. Και οι θεοί, βλέποντας τη σκηνή, ξέσπασαν σε «ασβέστο γέλωτα» — γέλιο που δεν σβήνει.

Ο Απόλλων ρώτησε τον Ερμή, χαμηλόφωνα, αν θα δεχόταν να είναι στη θέση του Άρη, έτσι δεμένος και μπροστά σε όλους. Και ο Ερμής απάντησε αμέσως ότι θα δεχόταν — ακόμα και με τρεις φορές περισσότερες αλυσίδες. Το γέλιο δυνάμωσε.

Ο Ποσειδώνας ήταν ο μόνος που δεν γελούσε. Επέμενε να τους λύσουν και εγγυήθηκε ο ίδιος για την αποζημίωση που όφειλε ο Άρης. Ο Ήφαιστος τελικά τους έλυσε.

Ο Άρης έφυγε τρέχοντας για τη Θράκη. Η Αφροδίτη πήγε στην Πάφο της Κύπρου, όπου οι Χάριτες την έπλυναν και την έντυσαν ξανά.

Οι Έλληνες κρατούσαν αυτή τη σκηνή για μια συγκεκριμένη ευχαρίστηση. Ο θεός του πολέμου, ο δυνατότερος στη μάχη, νικήθηκε ολοκληρωτικά από έναν κουτσό μεταλλουργό — και όχι σε αγώνα, αλλά σε σχεδιασμό. Ο Ήφαιστος δεν σήκωσε ποτέ όπλο· απλώς έφτιαξε κάτι καλύτερο από όπλο και περίμενε.