Ο Άρης, η Αφροδίτη και το δίχτυ

Σε αυτό το τραγούδι η Αφροδίτη ήταν παντρεμένη με τον Ήφαιστο, τον θεό που είχε αναπηρία στα πόδια και μεγάλη τέχνη στα χέρια. Εκείνη όμως συναντούσε κρυφά τον Άρη.

Ο Ήλιος, που βλέπει τα πάντα από ψηλά, το είδε και το είπε στον Ήφαιστο.

Ο τεχνίτης δεν φώναξε και δεν πήγε να τους βρει. Κατέβηκε στο εργαστήριό του και δούλεψε στο αμόνι του σιωπηλός.

Έφτιαξε ένα δίχτυ από αλυσίδες τόσο λεπτές που ούτε ένας θεός δεν μπορούσε να τις δει. Το στερέωσε γύρω από το κρεβάτι και κρέμασε θηλιές από πάνω του.

Μετά προσποιήθηκε ότι φεύγει για τη Λήμνο.

Ο Άρης, που παρακολουθούσε, ήρθε αμέσως. Οι δύο ξάπλωσαν — και το δίχτυ έπεσε. Δεν μπορούσαν να κουνήσουν ούτε δάχτυλο.

Τότε γύρισε ο Ήφαιστος. Στάθηκε στην πόρτα και φώναξε δυνατά όλους τους θεούς να έρθουν να δουν.

Ήρθαν οι άντρες θεοί. Ο Όμηρος ονομάζει τον Ποσειδώνα, τον Ερμή και τον Απόλλωνα. Οι θεές έμειναν στα σπίτια τους από ντροπή. Οι θεοί, βλέποντας τη σκηνή, ξέσπασαν σε «άσβεστο γέλωτα» — γέλιο που δεν σβήνει.

Ο Απόλλωνας ρώτησε τον Ερμή αν θα δεχόταν να είναι στη θέση του Άρη, έτσι δεμένος και μπροστά σε όλους. Ο Ερμής απάντησε αμέσως ότι θα δεχόταν — ακόμη και με τρεις φορές περισσότερες αλυσίδες και με όλες τις θεές να κοιτάζουν. Το γέλιο δυνάμωσε.

Ο Ποσειδώνας ήταν ο μόνος που δεν γελούσε. Επέμενε να τους λύσουν και εγγυήθηκε ο ίδιος για την αποζημίωση που όφειλε ο Άρης. Ο Ήφαιστος τελικά τους έλυσε.

Ο Άρης έφυγε τρέχοντας για τη Θράκη. Η Αφροδίτη πήγε στην Πάφο της Κύπρου, όπου οι Χάριτες την έπλυναν και την έντυσαν ξανά.

Οι ίδιοι οι θεοί συνοψίζουν το αστείο της σκηνής: «ο αργός πιάνει τον γρήγορο». Ο Άρης, ο ορμητικός θεός του πολέμου, νικήθηκε από τον χωλό μεταλλουργό όχι σε μάχη, αλλά με τέχνη και σχεδιασμό. Η αφήγηση αντιστρέφει έτσι όσα θα περίμενε το κοινό από τους δύο θεούς.