Ο Κάδμος και οι Σπαρτοί

Κουρασμένος από την αναζήτηση, πήγε στους Δελφούς και ρώτησε τι να κάνει. Ο χρησμός ήταν παράξενος: να σταματήσει να ψάχνει, να ακολουθήσει μια αγελάδα που θα συναντούσε βγαίνοντας, και να χτίσει πόλη εκεί όπου εκείνη θα ξάπλωνε από την κούραση.

Την ακολούθησε για μέρες. Στη Βοιωτία η αγελάδα γονάτισε. Εκεί θα ήταν η Θήβα.

Ο Κάδμος έστειλε τους άντρες του σε μια κοντινή πηγή να φέρουν νερό για τη θυσία. Δεν γύρισε κανείς. Την πηγή τη φύλαγε ένας δράκοντας, ιερός στον Άρη, που τους σκότωσε όλους.

Ο Κάδμος πήγε μόνος του και τον σκότωσε με μια πέτρα και το δόρυ του.

Καθώς στεκόταν πάνω από το σώμα, η Αθηνά εμφανίστηκε και του έδωσε μια οδηγία που δεν εξήγησε: να βγάλει τα δόντια του δράκοντα και να τα σπείρει στο χωράφι σαν σπόρους.

Το έκανε. Και το χώμα άρχισε να κινείται.

Πρώτα φάνηκαν αιχμές από δόρατα, μετά κράνη, μετά ώμοι. Από κάθε δόντι ξεπήδησε ένας οπλισμένος πολεμιστής. Τους ονόμασαν Σπαρτούς, «τους σπαρμένους». Μέσα σε λίγα λεπτά ο Κάδμος είχε απέναντί του έναν ολόκληρο στρατό που τον κοιτούσε.

Δεν πολέμησε. Πήρε μια πέτρα και την πέταξε ανάμεσά τους.

Κανένας δεν είδε ποιος την έριξε. Ο καθένας κατηγόρησε αυτόν που στεκόταν δίπλα του. Μέσα σε ελάχιστη ώρα ο στρατός που είχε μόλις γεννηθεί αλληλοσκοτώθηκε ολόκληρος.

Έμειναν πέντε. Αυτοί οι πέντε έγιναν οι μεγάλες οικογένειες της Θήβας, και οι Θηβαίοι καυχιόνταν για γενιές ότι κατάγονται από άντρες που βγήκαν από το χώμα.

Ο Κάδμος όμως χρωστούσε: ο δράκοντας ήταν του Άρη. Υπηρέτησε τον θεό οκτώ χρόνια και μετά του έδωσαν για γυναίκα την Αρμονία, κόρη του Άρη και της Αφροδίτης. Στον γάμο τους ήρθαν όλοι οι θεοί — η μοναδική φορά, μαζί με τον γάμο του Πηλέα, που ο Όλυμπος κατέβηκε ολόκληρος σε γάμο θνητών.

Ο Κάδμος έφερε στην Ελλάδα και κάτι ακόμα: το αλφάβητο των Φοινίκων. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι από αυτόν πήραν οι Έλληνες τα γράμματα, και τα έλεγαν «καδμήια».

Η φράση έμεινε στη γλώσσα. «Σπέρνω δόντια δράκοντα» σημαίνει ακόμα: ξεκινάω κάτι που θα βγάλει εχθρούς από το πουθενά.