Μυθολογία · Επίπεδο Β1
Ο Ικάριος και η Ηριγόνη
Ο πρώτος άνθρωπος που μοίρασε κρασί. Και οι πρώτοι που δεν ήξεραν τι είναι.
Ο Διόνυσος γύριζε τη γη μαθαίνοντας στους ανθρώπους το αμπέλι. Στην Αττική τον φιλοξένησε ένας απλός γεωργός, ο Ικάριος, με την κόρη του την Ηριγόνη.
Ως ευχαριστώ, ο θεός του έδωσε το κλήμα και του έμαθε πώς γίνεται το κρασί.
Του είπε επίσης να το μοιράσει στους ανθρώπους.
Ο Ικάριος φόρτωσε ένα κάρο με ασκούς και πήγε στους βοσκούς του βουνού.
Εκείνοι ήπιαν — και ήπιαν πολύ, γιατί κανείς δεν τους είχε πει ότι το κρασί πρέπει να ανακατεύεται με νερό.
Ύστερα από λίγο δεν στέκονταν στα πόδια τους. Το κεφάλι γύριζε, η γλώσσα μπερδευόταν, η γη κουνιόταν.
Δεν είχαν λέξη γι' αυτό. Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ.
Νόμισαν ότι ο ξένος τους δηλητηρίασε.
Τον σκότωσαν με τα ρόπαλά τους και τον έθαψαν βιαστικά κάτω από ένα δέντρο.
Το πρωί, όταν πέρασε το μεθύσι, κατάλαβαν το λάθος τους και έφυγαν από την Αττική.
Η Ηριγόνη περίμενε τον πατέρα της μέρες.
Στο τέλος πήρε τον σκύλο τους, τη Μαίρα, και βγήκε να τον ψάξει.
Ο σκύλος την οδήγησε στο βουνό, στο δέντρο, και άρχισε να σκάβει.
Η κοπέλα είδε τον πατέρα της στο χώμα.
Κρεμάστηκε από το ίδιο δέντρο. Και ο σκύλος, λένε, δεν έφυγε ποτέ από εκεί: έμεινε ώσπου πέθανε κι αυτός.
Ύστερα από αυτό, στην Αθήνα άρχισε κάτι ανεξήγητο. Νέα κορίτσια, χωρίς αιτία, κρεμιόντουσαν το ένα μετά το άλλο.
Οι Αθηναίοι ρώτησαν το μαντείο.
Η απάντηση ήταν ότι δύο νεκροί δεν τιμήθηκαν ποτέ, και ότι πρέπει να εξιλεωθούν.
Έτσι γεννήθηκε μια από τις πιο παράξενες γιορτές της αρχαίας Ελλάδας: η Αιώρα.
Κάθε άνοιξη, τα κορίτσια της Αθήνας κρεμούσαν κούνιες από τα κλαδιά των δέντρων και κουνιόντουσαν, τραγουδώντας.
Ήταν μια κίνηση που θύμιζε τον θάνατο της Ηριγόνης — αλλά γινόταν με γέλια και τραγούδι, από ζωντανά παιδιά, στον αέρα.
Και οι τρεις ανέβηκαν στον ουρανό.
Ο Ικάριος έγινε ο Βοώτης. Η Ηριγόνη έγινε η Παρθένος. Και ο σκύλος έγινε το πιο λαμπρό αστέρι του χειμωνιάτικου ουρανού — αυτό που λέμε ακόμα Σείριο, το «αστέρι του σκύλου».
Οι Αθηναίοι κρατούσαν αυτή την ιστορία μαζί με τη γιορτή της. Ο Ικάριος δεν έκανε τίποτα κακό: μοίρασε ένα δώρο σε ανθρώπους που δεν είχαν καν λέξη γι' αυτό. Η καταστροφή δεν ήρθε από κακία, αλλά από κάτι καινούριο που κανείς δεν είχε προλάβει να εξηγήσει. Γι' αυτό, έλεγαν, τα δώρα θέλουν και οδηγίες.