Μυθολογία · Επίπεδο Β1
Ο Σαρπηδόνας
Ρώτησε γιατί τους δίνουν τις καλύτερες θέσεις. Και απάντησε ο ίδιος.
Ο Σαρπηδόνας ήταν βασιλιάς της Λυκίας και γιος του Δία. Δεν ήταν Τρώας. Είχε έρθει από πολύ μακριά για να βοηθήσει τους συμμάχους του.
Στη ραψωδία Μ της Ιλιάδας, πριν από την επίθεση στο τείχος των Ελλήνων, γυρίζει στον φίλο του τον Γλαύκο και του κάνει μια ερώτηση.
Είναι ίσως η πιο καθαρή ερώτηση του ποιήματος.
«Γλαύκε, γιατί εμάς τους δύο μάς τιμούν πιο πολύ από όλους στη Λυκία;»
Και απαριθμεί: μας δίνουν τις καλύτερες θέσεις στα τραπέζια, το πιο πολύ κρέας, τα γεμάτα ποτήρια. Μας έχουν δώσει μεγάλο χωράφι δίπλα στο ποτάμι, με αμπέλι και σιτάρι. Όλοι μάς κοιτάζουν σαν να είμαστε θεοί.
Και ύστερα δίνει την απάντηση.
«Γι' αυτό πρέπει τώρα να σταθούμε μπροστά από όλους, εκεί όπου καίει η μάχη. Για να πει κάποιος Λύκιος: δεν είναι άδοξοι οι βασιλιάδες μας».
Και συνεχίζει με τη γραμμή που έμεινε.
Αν, λέει, μπορούσαμε να φύγουμε από αυτή τη μάχη και να ζήσουμε για πάντα, χωρίς γηρατειά και χωρίς θάνατο, τότε ούτε εγώ θα πολεμούσα στην πρώτη γραμμή ούτε θα σε έστελνα εσένα.
«Αλλά οι κήρες του θανάτου στέκονται από πάνω μας κατά χιλιάδες, και κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να τους ξεφύγει. Πάμε λοιπόν: ή θα δώσουμε δόξα σε κάποιον άλλο ή θα μας τη δώσει εκείνος».
Το τέλος του έρχεται λίγες ραψωδίες αργότερα, όταν βγαίνει στη μάχη ο Πάτροκλος.
Ο Δίας τον βλέπει από ψηλά και ξέρει τι θα γίνει.
Και κάνει κάτι που δεν κάνει σχεδόν ποτέ: διστάζει.
Λέει στην Ήρα ότι σκέφτεται να τον σώσει — να τον πάρει από τη μάχη και να τον αφήσει ζωντανό στη Λυκία.
Η Ήρα του απαντάει ψυχρά. Του λέει ότι μπορεί, αλλά ότι κανένας άλλος θεός δεν θα το δεχτεί, και ότι από αύριο θα θέλουν όλοι το ίδιο για τα δικά τους παιδιά.
Ο Δίας υποχωρεί.
Και ο Όμηρος γράφει ότι έριξε στη γη σταγόνες αίματος — μια βροχή από αίμα πάνω από το πεδίο της μάχης, για τον γιο του.
Ο Πάτροκλος τον σκοτώνει. Γύρω από το σώμα γίνεται η πιο άγρια μάχη της ημέρας, ώσπου δεν αναγνωρίζεται πια από τη σκόνη και τα βέλη.
Τότε ο Δίας δίνει την τελευταία του εντολή γι' αυτόν.
Στέλνει τον Απόλλωνα να πάρει το σώμα από τη μάχη, να το πλύνει στο ποτάμι, να το αλείψει με λάδι και να το ντύσει με άφθαρτα ρούχα.
Και ύστερα το δίνει σε δύο δίδυμους για να το μεταφέρουν: στον Ύπνο και στον Θάνατο.
Εκείνοι το πηγαίνουν στη Λυκία, στην πατρίδα του, όπου τον περιμένουν οι δικοί του για να τον θάψουν.