Η Δανάη και το ξύλινο κιβώτιο

Η κόρη του λεγόταν Δανάη. Ο Ακρίσιος δεν σκέφτηκε να την προστατεύσει· σκέφτηκε να προστατευτεί από εκείνη. Έχτισε κάτω από το παλάτι ένα δωμάτιο από χαλκό, με ένα μικρό άνοιγμα στην οροφή για τον αέρα, και την έκλεισε μέσα με μία μόνο υπηρέτρια.

Δεν είχε καμία υποχρέωση να την αφήσει να ζήσει. Την άφησε — και αυτό ήταν όλη του η γενναιοδωρία.

Ο Δίας την είδε. Πέρασε από το άνοιγμα της οροφής σαν χρυσή βροχή. Καμιά πόρτα δεν άνοιξε, καμιά φρουρά δεν είδε τίποτα.

Μήνες αργότερα ο Ακρίσιος άκουσε από κάτω κλάμα μωρού.

Κατέβηκε και βρήκε την κόρη του με ένα αγόρι στην αγκαλιά της. Το είπε ψέμα. Έψαξε για κάποιον να κατηγορήσει. Η Δανάη είπε την αλήθεια και δεν την πίστεψε κανείς.

Δεν τόλμησε να τους σκοτώσει ο ίδιος — ο φόνος συγγενή φέρνει τις Ερινύες. Βρήκε έναν τρόπο να το κάνει χωρίς να το κάνει: τους έκλεισε και τους δύο σε ένα ξύλινο κιβώτιο και το έριξε στη θάλασσα.

Ο Σιμωνίδης έγραψε τους στίχους που έμειναν: μέσα στο σκοτεινό κιβώτιο, με το νερό να χτυπάει τα σανίδια, η Δανάη μιλάει στο μωρό της που κοιμάται ήσυχο. «Εσύ κοιμάσαι», του λέει, «και η καρδιά σου δεν ξέρει τίποτα». Και ζητάει από τη θάλασσα να σιωπήσει.

Το κιβώτιο δεν βούλιαξε. Τα κύματα το έβγαλαν στη Σέριφο, όπου ένας ψαράς, ο Δίκτυς, το τράβηξε στα βράχια με τα δίχτυα του. Το άνοιξε και βρήκε μια γυναίκα και ένα παιδί ζωντανά. Τους πήρε σπίτι του.

Το παιδί ήταν ο Περσέας. Θα μεγάλωνε, θα σκότωνε τη Μέδουσα, θα έσωζε την Ανδρομέδα.

Χρόνια αργότερα πήγε σε αγώνες στη Λάρισα και πέταξε τον δίσκο. Ο δίσκος έφυγε στραβά, βγήκε από το στάδιο και χτύπησε έναν γέρο θεατή στο πόδι. Ο γέρος πέθανε από το χτύπημα. Ήταν ο Ακρίσιος, που είχε φύγει από το Άργος και ζούσε κρυμμένος εκεί — ακριβώς για να μη συναντήσει ποτέ τον εγγονό του.

Οι Έλληνες κρατούσαν αυτή την ιστορία ως το καθαρότερο παράδειγμα του πώς λειτουργεί ένας χρησμός. Ο Ακρίσιος δεν τιμωρήθηκε επειδή αγνόησε την προφητεία. Τιμωρήθηκε επειδή την πίστεψε και προσπάθησε να την αποφύγει — και κάθε του κίνηση για να τη σταματήσει ήταν ένα βήμα προς αυτήν.