Η πυρά στην Οίτη

Ο χιτώνας ήταν ποτισμένος με το αίμα του Κένταυρου Νέσσου, που της είχε πει ψέματα καθώς πέθαινε: ότι αυτό το αίμα είναι φίλτρο και θα κρατήσει τον άντρα της δικό της για πάντα.

Στην πραγματικότητα ήταν το δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας, από το ίδιο βέλος που τον είχε σκοτώσει.

Ο Ηρακλής τον φόρεσε για μια θυσία. Όταν η φωτιά του βωμού ζέστανε το ύφασμα, το δηλητήριο ξύπνησε.

Ο Σοφοκλής περιγράφει αυτό που ακολούθησε με τρόπο που δεν θέλει να τον θυμάσαι ήσυχα. Ο χιτώνας κόλλησε στο δέρμα. Όταν πήγε να τον τραβήξει, έφευγε μαζί και το κρέας.

Ο άνθρωπος που είχε νικήσει το λιοντάρι, την Ύδρα και τον Κέρβερο κυλιόταν στο χώμα και ούρλιαζε.

Άρπαξε τον Λίχα, τον νεαρό που του είχε φέρει το δώρο, και τον πέταξε από τον βράχο στη θάλασσα. Ο Οβίδιος γράφει ότι το σώμα του πάγωσε στον αέρα και έγινε βράχος — ένα μικρό νησί που οι ναυτικοί δείχνουν ακόμα.

Ύστερα ζήτησε να τον ανεβάσουν στην κορυφή του βουνού Οίτη.

Εκεί έβαλε να μαζέψουν ξύλα και να χτίσουν πυρά. Ανέβηκε πάνω, ξάπλωσε στο δέρμα του λιονταριού με το ρόπαλο για μαξιλάρι, και ζήτησε από τους ανθρώπους γύρω του να βάλουν φωτιά.

Κανείς δεν το έκανε. Ούτε ο γιος του ο Ύλλος. Κανένας άνθρωπος δεν ήθελε να είναι αυτός που έκαψε τον Ηρακλή.

Στο τέλος πέρασε από εκεί ένας νέος βοσκός. Ο Ηρακλής του ζήτησε το ίδιο, και εκείνος υπάκουσε.

Ως αμοιβή, πήρε το τόξο και τα δηλητηριασμένα βέλη.

Ήταν ο Φιλοκτήτης. Και χωρίς αυτά τα βέλη, δέκα χρόνια αργότερα, η Τροία δεν θα έπεφτε ποτέ.

Η φωτιά άναψε. Και τότε έγινε αυτό που κανείς δεν περίμενε.

Ο Ηρακλής ήταν μισός θνητός και μισός θεός. Η φωτιά έκαψε ό,τι είχε πάρει από τη μητέρα του, την Αλκμήνη — το σώμα, τον πόνο, τη φθορά. Ό,τι είχε πάρει από τον Δία δεν καιγόταν.

Μια αστραπή έπεσε και τον σήκωσε.

Στον Όλυμπο, η Ήρα — που τον είχε κυνηγήσει από τη μέρα που γεννήθηκε — τον δέχτηκε επιτέλους, και του έδωσε για γυναίκα την κόρη της, την Ήβη, τη θεά της νιότης.

Ο μύθος τελειώνει με μια παραδοξότητα που οι αρχαίοι κρατούσαν επίτηδες. Στον Όμηρο, ο Οδυσσέας συναντάει τον Ηρακλή στον Κάτω Κόσμο — και ο ποιητής προσθέτει βιαστικά μια γραμμή: αυτό που βλέπει είναι μόνο το είδωλό του· ο ίδιος βρίσκεται με τους θεούς.

Ήταν ο μόνος ήρωας που δεν έμεινε νεκρός.