Το τόξο και οι μνηστήρες

Δεν άντεχε άλλο. Ανακοίνωσε λοιπόν έναν διαγωνισμό.

Κατέβασε από την αποθήκη το παλιό τόξο του άντρα της — δώρο του Ιφίτου, που ο Οδυσσέας δεν το είχε πάρει ποτέ στον πόλεμο. Έβαλε στη σειρά δώδεκα πελέκια, το ένα πίσω από το άλλο, με τις τρύπες τους ευθυγραμμισμένες.

Ο όρος ήταν απλός: όποιος τεντώσει το τόξο και περάσει ένα βέλος μέσα από τις δώδεκα τρύπες, θα την πάρει.

Στο σπίτι υπήρχε και ένας γέρος ζητιάνος, βρόμικος και κουρελής, που είχε φτάσει λίγες μέρες πριν. Τον είχαν κοροϊδέψει και του είχαν πετάξει ένα σκαμνί.

Ο πρώτος μνηστήρας πήρε το τόξο και προσπάθησε. Δεν το λύγισε.

Ο δεύτερος το ζέστανε στη φωτιά και το άλειψε με λίπος, για να μαλακώσει το ξύλο. Δεν το λύγισε.

Πέρασαν όλοι. Κανένας δεν μπόρεσε ούτε να το τεντώσει.

Τότε ο ζητιάνος ζήτησε να δοκιμάσει.

Οι μνηστήρες θύμωσαν και γέλασαν μαζί. Η Πηνελόπη όμως είπε ότι θα του επιτραπεί — δεν διεκδικεί τίποτα, είπε, απλώς ας δει τι μπορεί.

Ο Όμηρος γράφει τη σκηνή με μια εικόνα από τη μουσική. Ο γέρος γύρισε το τόξο στα χέρια του, το κοίταξε προσεκτικά — και μετά το τέντωσε «όπως ένας κιθαρωδός τεντώνει εύκολα μια καινούρια χορδή».

Άφησε το δάχτυλό του να χτυπήσει τη χορδή. Ο ήχος, γράφει, ήταν σαν φωνή χελιδονιού.

Την ίδια στιγμή ο Δίας βρόντηξε.

Ο ζητιάνος πήρε ένα βέλος, δεν σηκώθηκε καν από το σκαμνί του, και το έστειλε μέσα από τα δώδεκα πελέκια χωρίς να αγγίξει κανένα.

Μετά γύρισε στον Τηλέμαχο και του είπε ήσυχα ότι ήρθε η ώρα του δείπνου.

Πήδηξε στο κατώφλι, άδειασε τη φαρέτρα μπροστά στα πόδια του και πέταξε τα κουρέλια του.

Το πρώτο βέλος βρήκε τον Αντίνοο στον λαιμό, την ώρα που σήκωνε το κύπελλο.

Οι μνηστήρες έτρεξαν στους τοίχους για όπλα. Δεν υπήρχαν: ο Τηλέμαχος τα είχε κατεβάσει όλα το προηγούμενο βράδυ. Οι πόρτες ήταν κλειδωμένες.

Η μεγάλη αίθουσα, όπου έτρωγαν δωρεάν επί τέσσερα χρόνια, ήταν πλέον ένα κλειστό δωμάτιο με έναν τοξότη στην πόρτα.