Ο Άκις και η Γαλάτεια

Στο ίδιο νησί ζούσε ο Πολύφημος, ο Κύκλωπας — ο ίδιος που χρόνια αργότερα θα τύφλωνε ο Οδυσσέας.

Ο Οβίδιος τον δείχνει εδώ σε μια στιγμή που δεν περιμένει κανείς. Ο γίγαντας που δεν νοιαζόταν ποτέ για τίποτα άρχισε ξαφνικά να προσέχει τον εαυτό του: χτένιζε τα μαλλιά του με μια τσουγκράνα, έκοβε τα γένια του με δρεπάνι, κοιτούσε το πρόσωπό του στο νερό. Παραμέλησε τα πρόβατά του. Και έμαθε να παίζει μια τεράστια σύριγγα από εκατό καλάμια.

Καθόταν σε έναν βράχο πάνω από τη θάλασσα και τραγουδούσε στη Γαλάτεια.

Το τραγούδι του — που ο Οβίδιος το γράφει ολόκληρο — αρχίζει τρυφερά: είναι πιο λευκή από το γάλα, πιο λαμπερή από το κρύσταλλο, πιο γλυκιά από τα ώριμα σταφύλια. Μετά αλλάζει: είναι πιο σκληρή από τη δρυ, πιο ψεύτικη από το νερό, πιο αδιάφορη από την πέτρα. Στο τέλος γίνεται απειλή.

Της πρόσφερε όλα όσα είχε: κοπάδια, σπηλιές, φρούτα, δύο μικρές αρκούδες για παιχνίδι. Και της είπε, με έναν τρόπο που ήθελε να ακουστεί σαν αστείο, ότι το ένα του μάτι είναι μεγάλο σαν ασπίδα και ότι ο ήλιος έχει κι εκείνος ένα μόνο.

Η Γαλάτεια άκουγε το τραγούδι κρυμμένη — ξαπλωμένη με τον Άκι πίσω από έναν βράχο.

Ο Πολύφημος τους είδε.

Σηκώθηκε με μια κραυγή που ακούστηκε ως την Αίτνα. Η Γαλάτεια βούτηξε στη θάλασσα. Ο Άκις έτρεξε, φωνάζοντάς την να τον βοηθήσει.

Ο Κύκλωπας ξήλωσε ένα ολόκληρο κομμάτι από το βουνό και του το πέταξε.

Η Γαλάτεια δεν μπορούσε να τον φέρει πίσω — αλλά μπορούσε να κάνει αυτό που έκαναν οι θεοί της θάλασσας για τους δικούς τους. Από κάτω από τον βράχο άρχισε να τρέχει κόκκινο, μετά θολό, μετά καθαρό νερό. Η πέτρα ράγισε, φύτρωσαν καλάμια, και από το άνοιγμα βγήκε ένας νέος ποταμός.

Ο ποταμός Άκις κατεβαίνει από την Αίτνα στη θάλασσα, και τα χωριά γύρω του κρατούν ακόμα το όνομα.

Ο μύθος στέκεται δίπλα στην Οδύσσεια και τη σχολιάζει. Ο Όμηρος έδειξε έναν Κύκλωπα που τρώει ανθρώπους. Ο Οβίδιος δείχνει τον ίδιο γίγαντα να προσπαθεί, με τα λίγα που έχει, να γίνει αγαπητός — και τη στιγμή που αποτυγχάνει, να γίνεται ακριβώς αυτό που φοβόταν ότι είναι.