Οι Διόσκουροι

Ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης μεγάλωσαν αχώριστοι. Τους έλεγαν Διοσκούρους, «τα αγόρια του Δία», αν και μόνο ο ένας ήταν. Ο Κάστορας ήταν ο καλύτερος ιππέας της Ελλάδας, ο Πολυδεύκης ο καλύτερος πυγμάχος. Πήγαν μαζί με τους Αργοναύτες. Έσωσαν μαζί την αδελφή τους την Ελένη όταν την άρπαξε ο Θησέας.

Κανείς δεν μιλούσε ποτέ για το ότι ο ένας θα πέθαινε και ο άλλος όχι.

Η διαφωνία ξεκίνησε με κάτι μικρό: μια διαμάχη για κοπάδια με τα ξαδέλφια τους, τον Ίδα και τον Λυγκέα. Η ιστορία έχει πολλές εκδοχές — κλοπή βοδιών, άδικη μοιρασιά, δύο αρραβωνιασμένες κοπέλες. Το τέλος είναι πάντα το ίδιο.

Έγινε μάχη. Ο Ίδας χτύπησε τον Κάστορα με ένα δόρυ. Ο Πολυδεύκης σκότωσε τον Λυγκέα και ο Δίας κατέβασε κεραυνό στον Ίδα, αλλά ήταν αργά.

Ο Πολυδεύκης κράτησε τον αδελφό του καθώς πέθαινε και κατάλαβε για πρώτη φορά τι σήμαινε πραγματικά το δώρο του. Δεν θα ακολουθούσε. Θα ζούσε αιώνια — και ο Κάστορας θα κατέβαινε στον Άδη χωρίς αυτόν.

Φώναξε τον Δία και του ζήτησε να πεθάνει.

Ο Δίας κατέβηκε και του έδωσε μια επιλογή. Μπορούσε να ανέβει στον Όλυμπο και να ζήσει για πάντα ανάμεσα στους αθανάτους. Ή μπορούσε να μοιραστεί την αθανασία του με τον αδελφό του: θα περνούσαν εναλλάξ τη μια μέρα κάτω στον Άδη και την άλλη ψηλά στον Όλυμπο, μαζί και τις δύο.

Ο Πολυδεύκης δεν χρειάστηκε χρόνο να απαντήσει.

Ο Δίας τους έβαλε στον ουρανό ως τους Διδύμους. Τα δύο πιο φωτεινά άστρα του αστερισμού κρατούν ακόμα τα ονόματά τους: Κάστωρ και Πολυδεύκης — Castor και Pollux.

Έγιναν οι προστάτες των ναυτικών. Όταν, μέσα σε καταιγίδα, εμφανιζόταν στα κατάρτια εκείνο το χλωμό ηλεκτρικό φως που οι ναυτικοί λένε «Φώτα του Αγίου Έλμου», οι αρχαίοι έλεγαν ότι ήρθαν οι Διόσκουροι και το πλοίο θα σωθεί.

Η Σπάρτη τους τιμούσε με ένα σύμβολο που λεγόταν δόκανα: δύο όρθια ξύλα ενωμένα με δύο εγκάρσια. Δεν παριστάνει δύο ανθρώπους. Παριστάνει ότι δεν χωρίζονται.