Η Καλυψώ και ο δρόμος για το σπίτι

Η Καλυψώ τον βρήκε στην ακρογιαλιά και τον φρόντισε. Το νησί της ήταν πανέμορφο: δάση, πηγές με καθαρό νερό, λουλούδια παντού. Η σπηλιά της μύριζε κέδρο. Δεν έλειπε τίποτα.

Πέρασαν επτά χρόνια. Κάθε βράδυ ο Οδυσσέας έτρωγε μαζί της. Και κάθε πρωί πήγαινε και καθόταν σε έναν βράχο, κοιτούσε τη θάλασσα προς τα ανατολικά και έκλαιγε.

Η Καλυψώ τον αγαπούσε πραγματικά. Μια μέρα του είπε το πιο μεγάλο πράγμα που μπορούσε να του δώσει:

«Μείνε εδώ μαζί μου και θα σε κάνω αθάνατο. Δεν θα γεράσεις ποτέ. Δεν θα αρρωστήσεις ποτέ. Δεν θα πεθάνεις ποτέ. Θα ζούμε σε αυτό το νησί για πάντα».

Ο Οδυσσέας κατάλαβε τι του πρόσφερε. Και της απάντησε με σεβασμό:

«Θεά, το ξέρω. Η Πηνελόπη είναι μια θνητή γυναίκα και εσύ είσαι θεά. Είσαι πιο όμορφη από εκείνη και δεν θα γεράσεις ποτέ. Το ξέρω πολύ καλά. Και όμως, κάθε μέρα θέλω το ίδιο πράγμα: να γυρίσω σπίτι μου. Ακόμα κι αν ο δρόμος είναι δύσκολος, θα τον κάνω».

Στο τέλος ο Δίας έστειλε τον Ερμή στο νησί με μια εντολή: «Άφησέ τον να φύγει». Η Καλυψώ στενοχωρήθηκε πολύ, αλλά δεν τον εμπόδισε. Του έδωσε εργαλεία, ξύλα, ψωμί, νερό και κρασί. Του έδειξε ποια άστρα να κοιτάζει τη νύχτα.

Ο Οδυσσέας έφτιαξε μια μικρή σχεδία και έφυγε από το πιο όμορφο νησί του κόσμου.

Οι Έλληνες αγαπούσαν πολύ αυτή τη στιγμή της ιστορίας. Ο Οδυσσέας δεν διάλεξε τη δύσκολη ζωή επειδή δεν ήξερε τι έχανε. Ήξερε ακριβώς. Διάλεξε να μείνει άνθρωπος, με ένα σπίτι, μια γυναίκα, έναν γιο και ένα τέλος — αντί να ζήσει για πάντα σε μια ζωή που δεν ήταν δική του.