Μυθολογία · Επίπεδο Α2
Ο Ασκάλαφος
Είδε κάτι που δεν έπρεπε να το πει. Και το είπε.
Ο Άδης είχε αρπάξει την Περσεφόνη. Η μητέρα της, η Δήμητρα, την έψαχνε παντού και η γη δεν έβγαζε τίποτα. Οι άνθρωποι πεινούσαν.
Στο τέλος ο Δίας έστειλε τον Ερμή στον Κάτω Κόσμο να τη φέρει πίσω.
Υπήρχε όμως ένας κανόνας, πολύ παλιός.
Όποιος φάει έστω και λίγο στον Κάτω Κόσμο, δεν μπορεί να φύγει.
Η Περσεφόνη δεν είχε φάει τίποτα όλες αυτές τις μέρες.
Λίγο πριν φύγει όμως, στον κήπο, πήρε ένα ρόδι.
Έφαγε μόνο μερικούς σπόρους. Άλλοι λένε τρεις, άλλοι λένε έξι.
Ήταν μόνη της. Κανείς δεν την είδε.
Εκτός από έναν.
Στον κήπο δούλευε ένας υπηρέτης του Άδη. Τον έλεγαν Ασκάλαφο.
Και όταν έγινε η συζήτηση για το αν μπορεί να φύγει, εκείνος μίλησε.
Είπε τι είχε δει.
Έτσι, η Περσεφόνη δεν μπόρεσε να μείνει πάνω για πάντα. Έπρεπε να κατεβαίνει κάθε χρόνο για μερικούς μήνες — έναν για κάθε σπόρο.
Και έτσι έχουμε τον χειμώνα.
Ο Ασκάλαφος τιμωρήθηκε.
Άλλοι λένε ότι η Δήμητρα του έριξε πάνω έναν τεράστιο βράχο και τον άφησε εκεί.
Άλλοι λένε ότι η Περσεφόνη τον έκανε πουλί.
Και όχι όποιο πουλί. Τον έκανε κουκουβάγια της νύχτας: ένα πουλί με μεγάλα μάτια, που βγαίνει στο σκοτάδι και που η φωνή του φέρνει κακά νέα.
Οι αρχαίοι, όταν άκουγαν αυτό το πουλί, δεν χαίρονταν.
Είναι μια μικρή ιστορία, αλλά είναι από τις πιο σκληρές. Ο Ασκάλαφος δεν έκλεψε και δεν σκότωσε. Απλώς είπε την αλήθεια τη λάθος στιγμή.