Οι Κέρκωπες

Η μητέρα τους τους είχε πει κάτι που δεν κατάλαβαν ποτέ: «Προσέξτε τον Μελάμπυγο». Η λέξη σημαίνει «αυτόν με τα μαύρα οπίσθια».

Μια μέρα βρήκαν έναν μεγάλο άντρα να κοιμάται κάτω από ένα δέντρο. Δίπλα του ήταν τα όπλα του.

Πλησίασαν αθόρυβα και άρχισαν να τα παίρνουν.

Ο άντρας ξύπνησε. Ήταν ο Ηρακλής.

Τους έπιασε και τους δύο με το ένα χέρι. Μετά τους έδεσε από τα πόδια και τους κρέμασε ανάποδα σε ένα μακρύ ξύλο, το ένα κεφάλι δίπλα στο άλλο. Έβαλε το ξύλο στον ώμο του και ξεκίνησε.

Τα δύο αδέλφια κρέμονταν πίσω από την πλάτη του και κοιτούσαν.

Και τότε είδαν κάτι. Ο Ηρακλής φορούσε το δέρμα του λιονταριού, και από τον ήλιο και τη δουλειά το δέρμα του από κάτω είχε γίνει σκούρο — σχεδόν μαύρο.

Θυμήθηκαν τα λόγια της μητέρας τους. Ο Μελάμπυγος ήταν αυτός.

Και άρχισαν να γελάνε. Γελούσαν τόσο δυνατά, κρεμασμένοι ανάποδα, που ο Ηρακλής σταμάτησε και ρώτησε τι συμβαίνει.

Του το εξήγησαν.

Ο Ηρακλής γέλασε κι αυτός — και τους άφησε ελεύθερους.

Είναι μία από τις λίγες φορές που ο πιο δυνατός ήρωας των Ελλήνων δεν σκότωσε κανέναν. Οι αρχαίοι ζωγράφισαν αυτή τη σκηνή πολλές φορές, γιατί τους άρεσε πολύ: δύο μικροί κλέφτες που σώθηκαν επειδή έκαναν έναν γίγαντα να γελάσει.