Η Εστία και η φωτιά του σπιτιού

Η Εστία ήταν ήσυχη. Δεν πολεμούσε. Δεν μάλωνε. Δεν είχε ιστορίες με έρωτες και ζήλιες, όπως οι άλλοι θεοί. Είχε μόνο μία δουλειά: τη φωτιά.

Στα αρχαία σπίτια, στη μέση, υπήρχε πάντα μια φωτιά. Δεν έσβηνε ποτέ. Εκεί μαγείρευαν, εκεί ζεσταίνονταν, εκεί καθόταν όλη η οικογένεια το βράδυ. Αυτή η φωτιά ήταν η Εστία. Γι' αυτό λέμε ακόμα σήμερα «εστία» και «εστιατόριο».

Μια μέρα ο Διόνυσος ήρθε στον Όλυμπο. Ήταν καινούριος θεός και δεν υπήρχε θρόνος για αυτόν. Οι θεοί άρχισαν να μαλώνουν: ποιος θα φύγει;

Τότε σηκώθηκε η Εστία. «Πάρε τον δικό μου», είπε ήσυχα. «Εγώ δεν χρειάζομαι θρόνο. Εγώ είμαι σε κάθε σπίτι».

Και έφυγε από τον Όλυμπο — για να πάει παντού.

Οι Έλληνες σέβονταν πολύ την Εστία. Σε κάθε θυσία, το πρώτο και το τελευταίο κομμάτι ήταν δικό της. Πριν από τον Δία. Η θεά που έδωσε τον θρόνο της ήταν η πρώτη σε κάθε τραπέζι.

Ήταν ένα μάθημα που το κρατούσαν: μερικοί άνθρωποι δεν θέλουν την πρώτη θέση. Και ακριβώς γι' αυτό όλοι τους εμπιστεύονται.