Ο Ιξίων και ο τροχός

Ο πεθερός του ήρθε ο ίδιος να τα ζητήσει. Ο Ιξίων τον υποδέχτηκε φιλικά και τον οδήγησε σε ένα δωμάτιο όπου είχε ανοίξει έναν λάκκο γεμάτο αναμμένα κάρβουνα. Ο γέρος έπεσε μέσα και πέθανε.

Ήταν ο πρώτος φόνος συγγενή στην ελληνική μυθολογία. Κανένας βασιλιάς και κανένας ιερέας δεν δεχόταν να τον καθαρίσει από το κρίμα. Ο Ιξίων περιπλανιόταν μόνος, διωγμένος από παντού.

Και τότε έγινε κάτι απροσδόκητο. Ο Δίας τον λυπήθηκε. Τον πήρε στον Όλυμπο, τον καθάρισε ο ίδιος και τον κάλεσε στο τραπέζι των θεών — τιμή που δεν είχε κανένας άλλος θνητός.

Ο Ιξίων κάθισε ανάμεσα στους αθανάτους. Και εκεί, στο τραπέζι αυτού που τον έσωσε, κοίταξε την Ήρα, τη γυναίκα του οικοδεσπότη του, και αποφάσισε ότι την ήθελε.

Ο Δίας το κατάλαβε. Δεν φώναξε αμέσως. Έφτιαξε ένα σύννεφο με τη μορφή της Ήρας και το άφησε να πλησιάσει τον Ιξίωνα. Ο Ιξίων δεν δίστασε ούτε στιγμή.

Το σύννεφο εκείνο ονομάστηκε Νεφέλη. Από αυτή τη νύχτα γεννήθηκε ένα γένος μισό ανθρώπινο και μισό ζώο: οι Κένταυροι.

Η τιμωρία του Ιξίωνα δεν ήταν κεραυνός. Ο Δίας τον έδεσε πάνω σε έναν φλεγόμενο τροχό που δεν σταματάει ποτέ να γυρίζει, και τον έστειλε να στριφογυρίζει στον αέρα για πάντα.

Οι Έλληνες θεωρούσαν τη φιλοξενία ιερή. Ο ξένος στο τραπέζι σου προστατεύεται από τον ίδιο τον Δία. Ο Ιξίων παραβίασε αυτόν τον κανόνα δύο φορές: πρώτα ως οικοδεσπότης και μετά ως φιλοξενούμενος. Ο τροχός του δεν είναι τυχαία εικόνα — είναι ένας άνθρωπος που γυρίζει αιώνια στο ίδιο σημείο, όπως γύρισε και στο ίδιο έγκλημα.